اما هیمشه بزرگترین گروه در کربلا که نقششان خیلی موثر بود از یاد می رود . همانقدر که کشتندگان حسین در وقوع حادثه کربلا موثر بودند ، آنهایی که ماندند و سکوت کردند نیز مقصر بودند .

در خیلی از اتفاقاتی که در روز پیش روی ما قرار می گیرد ، اغلب ما سکوت می کنیم . همان هایی که سکوت کردند و هم آنهایی که در تاریکی شب ، کربلا را ترک کردند ، همه آنهایی که به انتخاب بزرگ عاشوراییان رای ممتنع دادند ، به اندازه آنهایی که سر از حقیقت بریدند ، مقصر هستند .

حواسمان باشد که همیشه انتخاب بین حق و باطل نیست گاهی انتخاب گزینه سوم دارد که به اندازه دو گزینه دیگر مهم هستند . به بیان دیگر گزینه سومی درکار نیست یا با حسین (ع) یا بر علیه حسین (ع)

عاشورا یعنی حق گرفتنی است ، نباید منتظر بمانیم که بیایند و حق را تقدیم ما کنند . انتظاری که شیعیان علی (ع) داشتند و یاری نکردند تا اینکه فرق مولایشان در محراب مسجد دوتا شد . و انتظاری که داشتند تا حسین (ع) بیاید و زمام امور را بگیرد و زمینه احقاق حقوق از دست رفته آنها را فراهم کند . حسین (ع) آمد اما کسی به استقبال حق نرفت و سرش را از تنش جدا کردند .

عاشورا یعنی ، بندگی خدا حتی وقتی سنگ های فتنه از آسمان می بارد و در نمازش بدن ها تیر باران شوند

عاشورا یعنی ، زندگی را عاشقانه دیدن ، آنگاه که سرهای عزیز ترین ها را حتی اگر جدا کردند و عزاداران را به اسیری بردن ، و وقتی یاران دیروز سنگ زدند و دشنام دادند ، حتی آنوقت هم اگر پرسیدند بگویی : ما رأیت الا جمیلا

عاشورا یعنی انتخاب شرافت به بهای زندگی ، یعنی برای اینکه آزادی و آزادگی نمیرد ، همه چیز را دادن اما شرافت بشریت را حفظ کردن .

عاشورا یعنی به آنهایی که عدالتخواهی می کنند باید لبیک گفت  تاریخ حسین (ع) و اهل بیتش را هرگز محاکمه نخواهد کرد که به درخواست و خواهش شیعیانش پاسخ نداده و نیامد و آنها را در سلطه ستم رها کرده و او آمد تا به ندای عدالتخواهی هزاران نفر که او را دعوت کردند لبیک گفته باشد

عاشورا یعنی آفرینش صحنه هایی از نمایش معرفت و محبت آنجا که نام آورترین سردار برای آب می رود و پیش از برادرش لب به آب نمی زند . و مردانی که می گویند حتی اگر هزار بار کشته شویم و باز زنده شویم در راهمان ثابت قدم می مانیم .

عاشورا یعنی بوته آزمایش و اندازه گیری خالصی و ناخالصی آنجا که در تاریکی شب عده ای عبا و ردا به سر کشیدند و راه بیابان را در پیش گرفتند و تا ابد روسیاه شدند .

عاشورا یعنی فرصتی که برای عده ای هرگز تکرار نشد و برای عده ای ممکن است پیش رو باشد و شاید یکی از روز هایی که پیش رو داریم عاشورای ما باشد . یادمان باشد که اگر نشناسیم از کنارش عبور می کنیم و اگر بدانیم و ضرورتش را نفهمیم به آن دیر می رسیم و اگر منتطر آمدنش بمانیم و خودمان نرویم جایی در نزدیکی ما حقیقت  را سر می برند

برای مثال : از قول یکی از مداحان نوشته که در مجلسی که چند مداح حضور داشتند و مرثیه سرایی می کردند و هرکدام هنرش را در گریانندن مردم به نمایش می گذاشت ،برای اینکه بالای دست بقیه زذه باشم ، حکایتی را جعل کردم به این شکل که : پیر زنی را در زمان متوکل عباسی ، به جرم زیارت قبر امام حسین (ع) ، دست بریدند و به دجله انداختند ، پیر زن فریاد یا اباالفضل سر داد ، یکباره سواری آمد و گفت مادر رکاب اسبم را بگیر ، پیرزن می گوید دستم را بریده اند چطور رکاب را بگیرم ؟ سوار می گوید من هم دست ندارم و . . .

جالب است که کسی که روایت را جعل کرده اعتراف به این قضیه دارد و می گوید همان روز یکی از مداحان آن را در مجلس دیگری خواند و در کتاب ها هم ثبت شد !

در نتیجه : لازم است که روایت ها را قبل از اینکه تاحت تاثیر عاطفی آن واقع شوید از نظر صحت و مطابقت با اسناد تاریخی بررسی کنیم

یکی از جنبه های تحریف ، تحریف در شخصیت های عاشورا است .

گاهی اشخاصی در کربلا از آنها یاد می شود که وجود خارجی در کربلا نداشته اند ، مانند هاشم ابن عتبه که در کتاب اسرار الشهدا از آن نام بر ده شده در حالی که او بیست سال پیش از عاشورا از دنیا رفته و از اصحاب امیر المومنین بوده .

یا در مورد حضور مادر امام سجاد (ع) در کربلا در حالی که ایشان ، مدت کوتاهی بعد از ولادت امام سجاد(ع) از دنیا رفته است.

نوع دیگر تحریف در شخصیت ها ، تخریب بیش از حد جبهه مقابل ، امام حسین است . شمر را مانند قولی بی شاخ و دم معرفی می کنند آنقدر دهشتناک که دیگر کسی از او انتظار آدمیت ندارد و مایه عبرت کسی نمی شود . برای مثال کسی از دیدن یک جانور درنده عبرت نمی گیرد که درنده نباید باشد . درندگی جزأ ذات آن جانور است . در حالی که هر کدام از ما اگر مراقب افکار ، گفتار ، رفتار و شخصیت خودمان نباشیم ممکن است تبدیل به شخصیتی بسیار پلید تر از شمر و امثال او شویم . نباید فراموش کرد که او هم انسانی عادی بود که  مورد وثوق و اطمینان عشیره خودش بود و او را شیخ و بزرگ خود می دانستند . 

یکی از تحریف ها ، تحریف با اغراق است ، در کتابی ، که فکر می کنم روضه الشهدا یا اسرار الشهدا بوده شمار کشتگان به دست امام حسین را سیصدهزار نفر نوشته اند . با یک حساب سر انگشتی ، امام اگر در هر دقیقه یک نفر را از پا درآورده باشد به زمانی معادل دویست و هشت روز یعنی نزدیک هفت ماه می بایست آدم می کشت !

همینطور برای ابوالفضل العباس حدود بیست و پنج هزار نفر را نقل کرده اند که به دستش کشته شده !

باید توجه کنیم که محدوده آغاز تا پایان جنگ عاشورا از اذان ظهر عاشورا تا پیش از غروب خورشید بوده !

لازم است تا هرچیز که از روایت های عاشورا یا هر حادثه دیگر می شنویم اول آن را با معیار عقل بسنجیم و بعد باور کنیم . اغراق و بزرگ نمایی حادثه ای مانند عاشورا این طور ممکن است تعبیر شود که این اتفاق بین عده ای انسان های خارق العاده (عده ای فوق بشر ملکوتی و عده ای پست از حیوان اسرار آمیز )  اتفاق افتاد و برای انسان های معمولی چنین چیزی نخواهد بود . . .

این در حالی است که باید توجه کنیم که هر روز ممکن است بر اثر انتخاب های خودمان مثل حر ابن یزید ریاحی یکی از دو راه سعادت یا شقاوت را انتخاب کنیم و ممکن است یک روز مانند اصحاب سیدالشهدا در جایگاهی قرار بگیریم که باید بین سعادت ابدی و ذلت یکی را انتخاب کنیم و این اتفاق یا انتخاب میان خیر و شر همیشه در دنیای ما و در زندگی ما جریان دارد . امام حسین (ع) برای این جریان و تقابل خیر و شر به ما سرمشق داده تا مثل او رفتار کنیم و پای ارزش های خودمان بیستیم .